Gry

Jeśli chodzi o samą istotę gry to wersja rodem z Kraju Kwitnącej Wiśni ma wiele wspólnych cech z szachami z krajów Zachodu. Jednocześnie zaś wiele je różni. Plansza w tych szachach ma wymiary dziewięć na dziewięć pól oraz bierek , jednak tylko część nich znana jest graczom z Europy. Liczba graczy nie różni się bo jest ich dwóch i podobnie stopień trudności jest niezwykle wysoki. Mecz turniejowy może trwać nawet kilka godzin zaś gra towarzyska to kwestia do godziny. Bierki w Siogi leżą na planszy płasko , mają wypisane swoje japońskie nazwy na wierzchu. Figury w japońskich szachach to Król , Złoty Generał , Srebrny Generał , Koń, Oszczepnik , Rydwan , Ukośnik oraz Żołnierz. Każdy z graczy posiada na początku partii po dwadzieścia bierek w tym : jeden król , dwóch generałów , dwóch srebrnych generałów, dwa konie, dwóch oszczepników, jeden rydwan , jeden ukośnik i dziewięć żołnierzy. Oprócz własnych symboli , każda z tych figur porusza się według indywidualnych z góry ustalonych zasad co czyni japońskiej szachy bardzo interesujące. W tym wariancie identyczne z klasyczną wersją są jedynie środkowa i końcowa faza gry. Jak we wszystkich typach szachów gra się w nią w dwie osoby. Rekwizytami są jak zwykle bierki oraz szachownica. Stopień trudności jest identyczny jak w przypadku innych wersji. Jedna partia szachów losowych trwa z reguły nie więcej niż pół godziny. Na początku gry pionki ustawiane są jak w szachach standardowych. Figury zajmują rzędy ostatnie a ich ustawienie w tym miejscu jest wynikiem inwencji gracza. Jedynym wyjątkiem jest pozycja gońca , które muszą zajmować pozycja różniące się kolorami. Ponadto ustawienie początkowe musi być identyczne dla obu graczy. Celem gry jest danie mata czołowej figurze przeciwnika czyli królowi. Twórcą tej odmiany jest słynny , wielokrotny mistrz szachowy , Amerykanin Bobby Fisher. Próbuje on od lat popularyzować ten wariant gry , twierdzi iż jest w stanie wrócić do uprawiania tego sportu pod warunkiem , że zdobędzie ona uznanie. Póki co będzie on musiał jednak poczekać.

Stanowią one wymarzony produkt dla osób, którym nie wystarczają już same gry przygodowe. W grze fabularnej kieruje się postacią, której nierzadko towarzyszą inne postacie wirtualne, składając się na drużynę. Ważną sprawą jest możliwość rozwijania postaci, poprzez powiększania jej wartości liczbowych (doświadczenie, zdrowie, ilość punktów magii) wraz z postępami w grze. Doświadczenie zdobywa się głównie podczas starć z potworami. Walki podczas wędrówki mają miejsce w rozmaitych krainach, głównie fantastycznych. Można w nich znaleźć wiele przedmiotów bądź pieniędzy, którymi wzbogaca się ekwipunek prowadzonego przez gracza bohatera. Niektóre z tych przedmiotów są konieczne do realizowania części tzw quest’ów, czyli zadań. W realizacji tychże zadań oraz w wędrówce pomagają rozmowy ze spotkanymi po drodze mieszkańcami lokalnych krain. Zadania z reguły są konieczne, by pomyślnie ukończyć grę. Wszystko to sprawia, że gry z tego gatunku są bardzo popularne. Większość z nich oferuje grę przez sieć ze znajomymi, dzięki czemu cała drużyna może się składać z bohaterów sterowanych przez żywych graczy. Niejeden człowiek pamięta filmy z Indiana Jones’em, którego przygody miały rzeszę fanów. Producenci gier komputerowych zadbali także o użytkowników ceniących sobie takie wyzwania, tyle że w świecie wirtualnym. Istotą tego gatunku jest samotne przemierzanie różnych krain – głównie światów fantastycznych. Nie ma w nich dynamicznej akcji czy brutalności, jak ma to miejsce w strzelankach. Nacisk położono tutaj także na wysiłek intelektualny, bowiem występują liczne zagadki o zmiennym poziomie trudności. Jedne są dziecinnie proste by potem stać się prawdziwym wyzwaniem. Zagadki, zwane quest’ami, wymagają poszukiwań pojedynczych przedmiotów, nieraz dobrze ukrytych. Bez ich rozwiązania, dalsza podróż w wirtualnym świecie staje w miejscu. Gry tego typu, przez swoją historię przechodziły znaczną ewolucję. Pierwotnie miały postać tekstową a potem dużych pikseli, by obecnie ukazywać piękną plastyczność świata i efektów wizualnych. Mimo braku akcji i niekiedy wyszukanym poziomie trudności zagadek gry przygodowe posiadają sporo zwolenników.

Liczba graczy w jednej partii musi wynosić co najmniej dwie osoby , maksymalnie mogą to być cztery osoby. Rekwizytami w grze są dwie kości , kubek oraz pula żetonów. Pod względem stopnia trudności gra jest naprawdę łatwa, i tak wszystko zależy od ilości posiadanej dawki szczęśliwego trafu. Jedna kolejka trwa mniej więcej trzydzieści minut. Na początku rozgrywki każdy z uczestników otrzymuje po dwa żetony i rzuca raz , jedną kostką. Rozpoczynającym jest ten kto wyrzuci największą liczbę oczek , następnie kolejność zgodna jest z ruchem wskazówek zegara. Jedna następni rzucają już dwiema kośćmi. Gdy któryś z graczy wyrzuci asa , dokłada żeton do puli , gdy dwa asy , dokłada aż dwa żetony do puli. Gdy wyrzucimy “szóstkę” to jesteśmy zmuszeni do oddania jednego żetonu graczowi znajdującemu się po naszej lewej. Jeśli wyrzucimy dwie to oddajemy dwa żetony. W przypadku wszystkich innych wyników , nie mają one żadnych wymiernych efektów w postaci tego typu prezentów dla przeciwników. Na zakończenie , otrzymuje się po dwa żetony. W tę grę możemy zagrać praktycznie wszędzie , nie potrzeba tutaj żadnych specjalnych rekwizytów , wystarczą bowiem kostka , kawałek papieru oraz długopis. Odrobina szczęścia jest tutaj konieczna ponieważ ten kto rzuca kostką jako pierwszy ma nieznaczną ale jednak przewagę nad resztą stawki. Liczba graczy w tej grze wynosi od dwóch do nawet sześciu. Gra jest wymarzoną rozrywką , gdy nad naszym kapryśnym wybrzeżem akurat zadomowią się chmury i aura nie pozwoli się cieszyć w stu procentach wakacjami. Pomimo, że jedna partia trwa trzydzieści minut to na Świni mona przegrać dosłownie cały wieczór. Na początku gry , uczestnicy rzucają kostką aby wyłonić pierwszego gracz a zostaje nim ten wyrzuci najwyższą liczbę oczek. Pierwszy z graczy ma ten przywilej , że może rzucać kostką dowolną ilość razy , sumując wszystkie wyniki. Jedną z zasad jest to , że w jednej kolejce wyrzucimy jeden czyli oczko , kasują nam się dotychczasowe wyniki w tej jednej kolejce, oraz trzeba oddać kości przeciwnikowi. W tej grze chodzi o to żeby zebrać dwanaście tzw. “komórek” , stąd wzięła się nazwa ‘ Tuzin”. Liczba graczy w tej grze wynosi co najmniej dwie osoby. Do gry niezbędne są dwie kości , jeden kubek , papier wraz z długopisem. Każdy z graczy otrzymuje po dwanaście żetonów. Gra nie jest trudna , do jej opanowania potrzebujemy najwyżej jednej godziny , jest to propozycja rodzinna. Partia tuzina trwa mniej więcej jedną godzinę. Na początku gry uczestnicy rysują na swoich kartkach dwanaście komórek , następnie kładą je przed sobą wraz z żetonami. Zadanie polega na tym by zakryć jak największą ilość pól na tejże kartce. Pierwszy z graczy rzuca dwiema kości , gdy zsumuje wyniki , decyduje , które z komórek na planszy zamknie czyli położy na nich żetony. Gracz rzuca dopóki nie wyczerpie się możliwość kombinacji, a liczba rozgrywek zależna jest od uczestników gry. Gdy już pozamykamy komórki numer siedem, dziewięć , dziesięć, jedenaście oraz dwanaście rzucamy tylko jedną kością. Gra jest prosta cały czas.

Wywodzi się od hinduskiej gry zwanej Pachii , znanej i lubianej już w szesnastowiecznym państwie mongolskim. W krajach anglosaskich została opatentowana w roku 1896 , zwała się wtedy Ludo. Bardzo często stosuje się obecnie inną nietypową nazwę zwaną ” Nie irytuj się ! “. Liczba graczy w tej grze to od dwóch do czterech. Potrzebna jest plansza oraz szesnaście pionków w czterech różnych kolorów oraz jedna kostka. Pod względem stopnia trudności gra jest typowo przeznaczona dla dzieci, wszystko zależy od szczęścia. Jedna partyjka chińczyka trwa około pół godziny. Na początku gry gracze wybierają kolor pionków , którymi będą grać, następnie ustawiane są one w bazie. Grę rozpoczyna ten , który pierwszy wyrzuci na kostce szóstkę, ustawia on swojego pierwszego pionka na polu , który oznaczony jest literką A. Celem gry jest przeprowadzenie wszystkich swoich pionków przez tzw. pole centralne aż do bazy., ten gracz , który zrobi to pierwszy wygrywa. Gra wciągająca i bez wątpienia godna polecenia, doskonała rozrywka dla całej rodziny gdyż poziomem trudności nie odstaje od przeciętnej normy. Jest to niezwykle ciekawa wersja słynnej gry planszowej. Wymaga ona od gracza szybkiego dedukowania, myślenia niezwykle sprawnego i co najatrakcyjniejsze – intuicji. Liczba graczy to oczywiście dwóch jednak w tej odmianie konieczna jest również obecność arbitra. Rekwizytami są trzy szachownice a także trzy komplety bierek. Tak więc ekwipunek nieznany typowym szachistom. Pod względem stopnia trudności gra ta wymaga bardzo dużej wprawy i niekoniecznie decydującym czynnikiem jest tu szczęście. Jedna partia Kriegspielu to tylko pół godziny. Standardowym faktem jest , że celem gry jest zadanie mata królowi przeciwnika. Ponadto bierkami poruszamy się w sposób podobny jak w szachach klasycznych i tutaj także białe bierki rozpoczynają grę. Rola arbitra polega na tym , że informuje on o posunięciach graczy, analizuje czy dany ruch jest możliwy a także w jaki sposób został wykonany. Arbiter jest tutaj potrzebny ponieważ gracze nie widzą nawzajem swoich szachownic , aby im pomóc w pobliżu ustawiany jest zazwyczaj specjalny ekran. Jednak w czasie gry widzą oni jedynie pozycje własnych pionków.